Puberzonen

Nadja Hüpscher is moeder van twee zonen die in de puberleeftijd zitten, en in Puberzonen schrijft ze op wat dat oplevert. Ze noteert de uitspraken en gesprekken die haar aan het lachen of aan het huilen brengen: de jongens zijn lief, grappig en slim, maar ook soms dom, onaangepast en onuitstaanbaar. Het resultaat is een verzameling observaties uit het gezinsleven, geen doorlopend verhaal. Dat past bij een boek dat is ingedeeld bij poëzie en letterkunde: het vertrouwt op korte, puntige momentopnames.

Hüpscher wil haar zonen goed opvoeden en probeert daarom met hen over alles te praten. Uiterlijk, meisjes, mannen, de telefoon, drugs, porno en zijzelf als moeder komen allemaal aan bod. Die gesprekken lopen zelden zoals zij had gehoopt, want het gewone leven dendert er telkens doorheen. Juist daardoor leveren ze komische en soms confronterende scènes op, en een kijkje in het hoofd van de mannen die haar jongens aan het worden zijn. De toon is hartelijk en zelfspottend, zonder dat het onderwerp wordt gladgestreken.

Het boek is vooral geschikt voor ouders, en zeker voor moeders van zonen, die zich herkennen in het jongleren tussen opvoeden en overleven. Maar ook wie zelf een zoon is geweest, kan er iets in terugvinden. De schrijfster zegt dat de herkenbaarheid troost biedt, en dat is waarschijnlijk wat dit boek het best doet: laten zien dat je niet de enige bent met een huis vol pubers. Door de korte opzet leent het zich om af en toe een stukje te lezen.