Project RUST

In de jaren vijftig en zestig haakten opvallend veel vrouwen af met een diagnose die nu vreemd klinkt: overspannenheid. Ze waren moe, hadden vage klachten en kregen één recept mee: rust, het liefst in een herstellingsoord. In Project RUST gaat Suzanna Jansen na wat er achter die diagnose schuilging. Wat speelde er in die oorden, en wat was er eigenlijk met deze vrouwen aan de hand? Ze vertrekt vanuit het verhaal van haar eigen moeder en put uit brieven en gesprekken met kinderen van vrouwen die destijds werden weggestuurd.

Het boek is een kort essay, geschreven voor de Maand van de Geschiedenis. Het combineert persoonlijke geschiedenis met maatschappelijk onderzoek en leunt op getuigenissen in plaats van op statistiek. Daardoor ligt de nadruk op de gevolgen thuis: dochters die van school werden gehaald om de taken van hun moeder over te nemen, kinderen die naar een internaat moesten. Een van hen zegt dat haar moeder er veel slechter uit het oord kwam dan ze erin ging. Jansen presenteert het nadrukkelijk als een begin: een eerste poging om een vergeten groep vrouwen te boek te stellen, geen afgerond overzicht.

Dit essay past bij lezers die geïnteresseerd zijn in vrouwengeschiedenis, de naoorlogse zorg en de geschiedenis van gezinnen. Ook wie van persoonlijk getint non-fictie houdt, vindt hier een compacte, toegankelijke tekst die in een korte leessessie te lezen is en daarna vermoedelijk blijft hangen.