De verwarde cavia

In De verwarde cavia werkt een cavia op de afdeling Communicatie, midden in een kantoortuin tussen gewone collega's. Dat uitgangspunt is bewust wat onwaarschijnlijk, maar de wereld eromheen is dat allerminst. Er is Stella van Human Resources, Ruud, het enge hoofd van Financiën, en Harm-Jan van de IT-afdeling, die al sinds 1999 een tamagotchi in leven houdt. Zulke details wijzen op een boek dat zijn humor haalt uit kleine, scherp opgemerkte kantoortrekjes.

Het boek is opgebouwd uit korte, humoristische hoofdstukken, waardoor je het gemakkelijk in kleine porties leest: een hoofdstuk tussen twee afspraken door, of juist een heel stuk achter elkaar. Je leert Cavia en haar collega's stap voor stap kennen, en het krijgt daardoor meer van een portret van een afdeling dan van een verhaal met één grote plotlijn. De onderwerpen zijn herkenbaar werkgedrag: een bijna symbiotische band met het koffiezetapparaat, passief-agressieve e-mails en de ingewikkelde perikelen rond de lief- en leedpot. Het is een literaire roman met een komische toon, maar de uitgever noemt het ook ontroerend. Naast de grap is er dus ruimte voor warmte voor de mensen, of dieren, die je dagelijks tegenkomt bij het koffieapparaat.

Dit boek past bij lezers die graag lachen om de absurditeit van het kantoorleven en zich daarin herkennen. Wie nu op kantoor werkt vindt er vermoedelijk veel van zijn eigen week in terug, en wie daar lang geleden vertrok kan met een glimlach terugkijken. Het is een lichte, speelse keuze voor tussendoor, met een knipoog naar het werk en de collega's die je niet zelf kiest.